دویدن و هرگز نرسیدن

هروقت تو شبکه های اجتماعی میرم و انبوه اطلاعات رو می بینم، هر وقت نگاهم به قفسه ی کتابهام میفته یا از جلوی کتاب فروشی رد میشم به خودم میگم واااای چقدر وقتم کمه و چقدر من  کار عقب افتاده دارم، به خودم میگم باید یه وقتی بزارم و بخونمشون که اگر اجل به سراغم بیاد من هنوز کلی کار نیمه تمام دارم.  

انگار همه رو گذاشتم برای فرصت مناسب!

اما این فرصت مناسب لا به لای همین روزها و روزمرگی هاست  که گمش کردم.

انگاری واقعا زندگی، همش دویدن و هرگز نرسیدنه.

پی نوشت: ما همه قمار بازیم. همه ی شادی هامون رو شرط بستیم روی فرداها...!